Een kort verslag met fotos van een korte trip naar de verdon.
Doel: Multipitchen, elke zichzelf serieus nemende klimmer moet daar tenslotte minstens een keer geklommen hebben.
Na een tuintijgeroefening in Beez is het dan nu tijd voor het echte werk. De Gorges du Verdon, gelegen in het zuiden van Frankrijk, is ons doel voor het weekend. Plan is zoveel mogelijk en zo moeilijk mogelijk lange rouets te klimmen op wanden van ruim 300m hoogte.Donderdagochtend halen we Leon, een collega van werk die ons facilitair manager is voor de trip, op. Vlotjes rijden we naar Apt waar we met een graad of 34 en volle bak zon aankomen op de camping. De broer van Aldwin woont hier en ook zijn ouders zijn er. Leon en ik eten een dagschotel in de Gregoir en na wat voetbal en bier slapen. De vrijdag vertrekken we op ons gemak naar de Verdon, de eerste camping in La Palud wordt ons basiskamp voor de komende dagen. Na het opzetten van de tenten rijden we naar het uitkijkpunt La Carelle. Hier vergapen we ons aan het mooie uitzicht en de toch wel indrukwekkend diepe kloof. Na de eerste schrik trekken we onze klimspullen uit de auto en onder het toeziend oog van talloze bezorgdkijkende bejaarden beginnen we aan de abseil van Ticket Danger. We hebben besloten de laatse 4 touwlengtes te doen die alle 6a gewaardeerd zijn. Totale lengte ca. 120m. Een mooi opwarmer op papier. Het abseilen gaat vlot, we twijfelen even aan de te nemen lijn maar belanden al spoedig halevrwege de wand in een boom. Hangend aan mijn nieuwe dunne sling in een boom is even wennen. Ondanks dat de waardering slechts 6a staat gequoteerd valt ons het klimmen tegen. De route is absoluut mooi, maar voelt moeilijk aan. De rots is wennen en onduidelijk. Na de eerste lengtes komen we terug onder het eerste abseilpunt. Hier nemen we een variant op de route welke 7a of 6b+ is, in het kader van de voorgaande lengtes zal het wel 6b+ zijn. Een spannende pas op 2 mono’s lukt me, maar even later twijfel ik wat aan het vasthouden van een klein glad randje terwijl je toch al meer dan een meter met je voetjes boven de haak staat. De oplossing is een kleine omweg ipv te direct te willen gaan. Wat volgt is een mooi stuk 5c met bijhorende 5m haakafstand, geen probleem eigenlijk. [newline] [newline] Onze facilitair manager heeft zichzelf intussen wat gefaciliteerd door lekker te lamballen op de camping, We vullen de avond met neuzen in de topo en het eten van merguez en salade.De dag erop willen we ipv le marche een iets kortere route doen, van 4 touwlengtes (6b+,6c,7a+,7a) slechts 120m heeft dit naar ons idee meer kans van slagen. Na echter 2 uur tussen struiken door getijgert te hebben is het ons wel zat en laten we het hele plan varen. Het is warm, de route was bezet en zag er toch wel weer erg heftig en loodrecht uit. We gaan maar wat korte lengtes doen op La Carelle. Hier lukt dan nog in een toprope de route ‘Je Suis Un Legende’, 7a wat toch naar mijn idee ook een klassieker is. De avond zoeken we ons nogmaals een ongeluk maar dan onderin de kloof. Hier vinden we ook ons plan voor morgen weer niet, en nemen we wederom een alternatief. L’Offre wordt het, erg makkelijk maar wel lang. In de avond vinden we opnieuw een alternatief in de nieuwe topo. En omdat het een route is die volledig behaakt is, de nodige 6b+ en bevat en vlak naast Lóffre zit hebben we er alle vertrouwen in.
Op tijd weg, de relaxte campingbaas heeft er absoluut geen bezwaar tegen dat we ons tentje nog even laten staan, dus zijn we op tijd beneden in de kloof. Nogmaal door de tunneltjes, voorbij l’offre stappen we de tunnel uit en via een steil stalen trapje lopen we de kloof in. Aangezien de route naast L’offre zit, lopen we in die richting. Al snel wordt ons weer duidelijk dat dit de verdon is. We kunnen niet verder dan tot aan ons kruis het water in. Geen route te zien. Wel wat mooie gouden haken, maar die lijken snel te stoppen en volgen niet de lijn zoals de topo die aangeeft. Net als ik het opgegeven heb, ziet aldwin toch een lijn vanonder een boompje uit de wand in vertrekken. Snel pakken we al onze meuk en tijgeren via een setjespendel naar het begin van de route. Via een touwtje beland ik op de eerste standplaats, aldwin volgt snel, en de route kan starten. Tegen 11 uur is het inmiddels al door al dat zoekwerk. De eerste echte touwlengte is een rustige opwarmer, een 5c. Hierna verlaten we de graspollen en bomen snel, en al bin de 3e haak in de 6b+ pak ik maar even het setje. Baal daar wel erg van, maar met al je materiaal, water etc en op wrijving een irritante pas maken is niet zo fijn als je net begint. De rest van de route is minder platerig en traverseert behoorlijk naar rechts. Een versnijding maakt alles af, en na 40m sta ik op het 2e relais. Hierna volgen een aantal makkelijkere lengtes, met de nodige dakjes en blokken waar we overheen klimmen. Erg afwisselend en veel mooier dan je op het eerste oog zou denken. Na nog een traverse door een grastuin zonder behaking, maar met nette traptreden begint het bovenste stuk van de wand. We eten eerst nog wat op ons gemak, en beginnen dan aan de 2e helft van de route. lengte 6 is een mooi en bakkensleur 6a. Dan beginnen de 6b’s, één 6b en 3 6b+en. De eerste 6b is goed te doen, en heeft maar een enkele lastige pas. De lengte erop de eerste 6b+ is behoorlijk uitdagend, en ik zet alle zeilen bij. Ik zou dat wel eens iemand willen zien klimmen die 6b+ of 6c als niveau heeft. Niet voor de poes zeg maar. Ik sta trots Aldwin na te zekeren, en als we op het relais staan van de 8e lengte komt mijn grootste angst uit. Een grijze plaat. De eerste harde pas los ik met wat aanzetten op, triomfantelijk denk ik de route in de pocket te hebben. De pas erop is echter wat lastiger nog en ik moet blokken om er niet uit te knetteren. Nog even uitwerken en dan lukt dat als nog. De pas daarna is nog lastiger, en ik twijfel sterk aan mijn klimkunsten. Mijn voeten branden in mijn schoenen, de zon brandt op mijn rug. Ik sta op niks, pak een slechte aflopende bi-doigt, kruip voorzichtig naar de volgende verlossende greep. F**K aplat. Dan maar doorblokken en hopen dat dat warme rubber blijft staan. Natuurlijk blijft dat staan, maar toch krijg ik de bibbers ervan. Pfffff wat een gedoe zeg. Tijdens het nazekeren van aldwin zakt het adrenaline niveau wat. Snel gaan we voor de laatste lengte, deze is weer normaal recht tot licht overhangend, en biedt voldoende grote randen en voettreden, dit is wat we kunnen, en zo zijn we dan ook snel boven. Dan nog een stukje solo over een graad wandelen, en de laatste 5b afgezekerd door een verrot boomstronkje is helemaal geen probleem meer. Boven drink ik de laatse druppel van mijn 1,5 liter water op en lopen we in ongeveer een half uurtje naar de weg toe. Na een telefoontje komt Leon ons weer ophalen. Toch wel erg makkelijk een chaufeur erbij. Op de camping pakken we snel onze zooi in en rijden naar Apt om daar onder het genot van een biertje de wedstrijd Nederland-Portugal te kijken. Na deze slachtpartij gaan we slapen en rijden we de dag erop soepeltjes naar huis.
Een korte trip maar een grote ervaring, ik kan iedereen de Verdon aanraden als je van lange routes houdt, maar zorg dat je goede informatie verzameld vooraf, en neem liefst naast een chaufeur nog iemand mee die de weg kent. 
Ticket Danger