Jan is een sportklimmer.nl

Een weekje cursus in Leuven brengt mij op het idee om daar eens  ‘s avonds te trainen.
Dus naast de hardloopschoenen ook de klimschoenen mee.
2 keer in klimzaal Hungaria http://www.klimzaalhungaria.be/ is uitstekend bevallen.

Gave boulders en routes, technisch, routes zijn zeker niet te makkelijk en goed voor de duur.
Ruimte was niet overdreven groot dus was het snel compleet gevuld met klimmers.

Tip; pas op gedurende de eerste meters in de overhang, in een val scheer je direct over de hoofden van andere klimmers. Goed nieuws, ik vernam dat er een uitbreiding (bovenverdieping) aan zit te komen.

Jan

Afgelopen jaar 2009 was druk, heel druk. Door studie en werk weinig tijd voor klimmen in de weekenden.

Na 2,5 jaar studeren nu de grand finale, de eindscriptie moest af.
Een ding stond voor mij vast; het moest en zou in december 2009 af zijn.
Dat is gelukt, nu nog afwachten op het resultaat.

Inmiddels is alles ingeleverd en is er ruimte in het hoofd voor andere zaken. “genieten en klimmen”

Dat is wat we gepland hadden voor December en Januari.
Inmiddels al weer thuis kijken we terug op een relaxte vakantie(tje) in inmiddels ons vaste thuisbasis, Costa Blanca.

Terwijl in het zuiden van Spanje de modderstromen in de keukens lopen en Madrid de koudste periode uit de geschiedenis kent, klimmen wij in de zonnetje met ongeveer 22 graden.

Dit is dus wat er bedoeld wordt met de accu weer opnieuw opladen.

Helaas kon ik geen fotootje meer toevoegen.

Groetjes Jan en Sandra

Het was alweer 3 jaar geleden dat er een landelijke veteranen wedstrijd was georganiseerd.

Te lang geleden vond de vereniging Climb-Up die vanuit het klimcentrum Nieuwegein in samenwerking met Mountain Network de wedstrijd organiseerde.

Toe we dit hoorde in Yellowstone besloten we om mee te doen.

Het resultaat was dat Sandra in de dames klasse 30+/40+ als debutant knap 2e werd. Knap gedaan tussen de thuis klimmende dames.

 In het veld van heren 45+ kon ik gelukkig mijn veteranen titel van 2006 met een 1e plaats prolongeren als mede de overall overwinning opeisen.

Is een mooi woord voor verduurzaam maken.

Naast een baan en studeren, vergt klimmen momenteel voor mij een andere soort aanpak.

Door de geringe tijd komt het dan op neer dat trainen niet meer is dan pappen en nathouden. Onderhouden en vasthouden is het devies.

We trainen de laatste tijd meer in Belgische klim/boulderhallen. Ondanks dat het lichaam zo nu en dan tegensputtert, merk je toch dat je snel sterker wordt met een klimvakantie in zicht en het oude niveau weer kan oppakken. Dit gebeurt dan wel met vallen en opstaan.

Maar goed, een juist getimed weekje Costa Blanca ertussen door geeft precies het genot waar je het allemaal voor doet.

Heerlijk, terwijl het in Nederland tot zomerse temperaturen komt, sneeuwt het in Madrid en regent het vooral in het binnenland van Spanje maar gelukkig is het aan de kustlijn droog.

Het ritme en de vorm is snel terug. Dat is ook wel nodig om Sandra bij te houden die de laatste weken juist wel progressie heeft geboekt. Ze topt haar eerste 7a on-sight.  Ik klamp me vast aan diverse 7b’s waarvan er enkele lukken.

Maar het genot zit voornamelijk in de beleving van de omgeving en de vele mooie 6^de graads klimroutes die hier te doen zijn. De ambiance van het amfitheater in Serria de Toix,  het liefelijke Pego en het super uitzicht vanuit Bernia zijn indrukken om voor terug te komen.

Een volgende keer misschien alleen klassiek klimmen want daar ligt juist de potentie van dit geweldige gebied. 

Ja, lang niets van mij gehoord maar inderdaad ik leef nog.

In het drukke voorjaar met werk en studie is er weinig van gekomen om iets te schrijven. Ondanks dat hebben we wel onze klimweekendjes en soms een weekje tussendoor proberen te pakken en hebben dus niet stil gezeten.

Hoewel de titel van deze blog een locale Duitse schlager is (Koln/Nideggen)  past het in letterlijke zin zeker ook wel want voor 3^e keer ben ik weer eens voor een eerste haak op de grond gemieterd. Ook deze keer gelukkig zonder gevolgen. In het zanderige Vogezen slibberende ik uit een overhangende 7a waar het zand onder mijn voeten brak. En aan een clip stick wil ik nog steeds niet aan.

Trainen (gewoon lekker klimmen) gaat met pieken en dalen en goed plannen is onontbeerlijk. Motivatie is er nog voldoende maar soms heeft de werkdag er te hard ingehakt. Je wilt het niet geloven maar zelfs boulderen is op ons pad gekomen en heeft ons beide wat progressie gebracht. (Ik geloof mezelf niet)  

Weer dik een week geleden hebben we in Duitsland geklommen, Allgäu. 33 jaar geleden (lijkt korter??) was ik daar met schoolreisje en vorig jaar voor een bruiloft en werd enthousiast van de omgeving. Kort wat kenmerken van dit gebied.

• Niet veel campings.
• Lange tot zeer lange (zware) aanloop routes 1-2 uur. Hoogte 900-1500 meter.
• Voornamelijk kalk of semi kalkrots.
• Parkeer verboden zijn te respecteren.
• Blauwe hemel en “gewitter”  liggen soms dicht bij elkaar. (rennen als een local dat zegt.)
• Soms stevige maar ook middel range routes, tot extreem hard. (Bindhammer broertjes).

Al met al een zeer wisselvallige week van regen en zon. Culinair hebben we ons heerlijk te buiten gegaan aan Beierse Schnitzels und Humpe volles Bier. Wie wat wil weten vraag het die kleine zwei.

Grussen Jan und die Sandra.

Het was voor mij al weer 16 jaar geleden dat ik de “Costa Blanca� weer eens opzocht om daar onder de heerlijke winterzon weer eens lekker te gaan klimmen. Het lijkt een eeuwigheid als je het zo leest.

In mijn pioniers jaren was ik daar om het klimmen van onbehaakte routes onder de knie te krijgen onder leiding van Mark en Rowland Edwards (Compass West). We deden destijds voornamelijk meerdere touwlengtes op de Puig Campana en slechts enkele sportklimroutes in Sella. Deze keer hadden Sandra en ik een weekje gepland waarin we zouden kunnen genieten van de winterzon en een beetje sportklimmen net voordat mijn studie weer begon. 

Vorm: Tja, de vorm was niet best; een geblesseerde middelvinger (2 graads inscheuring van A2 ringbandje) sinds begin Oktober die wel herstellende was maar nog niet volledig genezen. Kortom niet voluit kunnen trainen. Daar kwam nog bij dat bij aankomst in Spanje een zware verkoudheid opkwam waardoor de conditie ver te zoeken was. Gelukkig deed het Turks stoombad en de Sauna in het appartementcomplex wonderen. Sandra was dit allemaal gespaard gebleven en was de laatste tijd goed bezig. 

Genieten: Volop; Een zon injectie over je lijf, terwijl je heerlijk kunt klimmen in de mooiste idyllische klimgebiedjes met fantasties uitzicht en lekker eten onder het genot van goede Spaanse wijnen maken het plaatje compleet. 

Klimmen: Perfect, zeker niet makkelijk, scherp (tot vlijmscherp), soms glad, soms spaarzaam behaakt, lange routes >25m, mooie routes in iedere graad niet alleen in zware, plaat, recht, overhang, tufa’s, randjes, gaatjes, bakjes.

 Gebiedjes bezocht: Sierra de Toix, Altea, Los Pinos, Pena Roja, Murla, Alcalali, Gandia.

Gandia View on Calpe

Auto is noodzakelijk. Al met al een leuke vakantie, en inmiddels weer vol aan het werk. 

Gelukkig, de vakantie voor de avondstudie was eindelijk aangebroken en we hadden nog precies 3 weken om te trainen en ons enigszins in vorm te krijgen om nog wat serieus te kunnen klimmen. Te kort voor mij althans om het stijver en zwakker wordend lichaam weer optimaal te krijgen. Niet getreurd, zoals het levensgenieters betaamd zouden wij ons best kunnen vermaken met de lekkere wijnen en eten uit de Provence omringd door een mooie omgeving. Ik was er natuurlijk al eens geweest met Henk, Erik en Richard maar moest toen alle zeilen bijzetten om het niveau en tempo bij te benen, dus wilde ik nog wel eens terugkeren. Hoewel het sceptisme van mijn kant over Orpierre en het hoge “klimhal gehalte� met name in Chateau vonden we het toch de moeite waard om het eens samen te proberen.

       

Highlights: 

Girlpower: Een gebied vol met vrouwelijke topklimmers van Chinees, Tsjechisch tot Nederlands die alle toproutes met ogenschijnlijk gemak kunnen klimmen tot wel 8b. Blijkt wel handig als je een 7c wil inhangen en het lukt even niet. Minpuntje; ze mogen wel wat vriendelijker zijn als je er met de tent naast staat en ze goede morgen wenst.

Schaduw: Met temperaturen tegen de 30 graden is het fijn om in de schaduw te klimmen, op Chateau is dat mogelijk na 2uur s’ middags. Als je geen avond klimmer bent dan zijn er een aantal routes op Cascade  die voortdurend in de schaduw liggen. Leukste route hier, Special mammouth 6b.  Voor Sandra C’est ou qu’c’est dur ? 6c flash.

Eigenschap : Hoewel ik heel veel routes vaker geprobeerd heb, bespeur ik bij mijzelf dat ik het best gemotiveerd ben om routes on-sight te klimmen. Het avontuur trekt mij toch het meest, gevoed door mijn slechte route geheugen en de eigenschap te ongeduldig te zijn om er een rot-punkt circus act van te maken. Vandaar dat ik ben blijven steken op mijn niveau en alle 7c’s maar matig vaak geprobeerd heb. Ca va couiner 7c scheelde nog het minste.

Leukste route (avontuur): Onbetwist het leukste van de vakantie was de 170 meter lange route La jungle en folie,  4-6a+ 8 touwlengtes op Quiquillon. Geweldig, de spanning van het goed plannen van de route wanneer te beginnen in verband met de zinderende zon en de avond duisternis, voldoende water, en dan hoe komen we terug. Het klimmen ging geweldig en de ambiance was superb, de beloning, het uitzicht was overweldigend. Het graatje terug naar l’ascle was nog het meest riskante van de klimtocht met hier en daar een enkele haak, hierbij vergeleken is het graatje van de Jeunesse in Freyr een brede snelweg. 

 

Ongerept: Weg uit de drukte van Orpierre op enkele kilometers afstand ligt het dorpje Savournon met het klimgebied Roc de taillefer. 14 routes in de schaduw, te bereiken met een wandeling van 45 minuten als je niet fout loopt. De routes kennen allemaal een stevige tot zeer harde start eindigend met een loodrechte of plaatachtige uitklim. Verschilferde mos, geen tipmarks of pof maken het klimmen en het zoeken naar grepen moeilijk. 

Al met al een leuke vakantie, en inmiddels weer aantal weken vol aan het werk. 

Het klinkt natuurlijk vreemd dat je al 20 jaar lang Ibbenburen 2 maal per jaar gepasseerd hebt en 2 weken geleden pas echt voor het eerst daar geklommen hebt. Tijdens mijn reizen naar Denemarken kwam ik er hooguit om er te tanken.

Desalnietemin, kwam het nu zo uit dat na een aantal feestdagen in Almelo het enigzins in de buurt lag om eens er een klimbezoekje aan te besteden. Nooit geweten dat de natuur daar zo mooi was. Een vergelijking met Berdorf is enigszins te maken. De loopafstanden tussen de massiefjes zijn wel wat groter maar goed te doen als je geen markering mist. (fout lopen kost tijd en zweetdruppels)

Na de tent op de camping gezet te hebben starten we na een foutieve voettocht uiteindelijk op een massiefje waar meer mensen boven op de rots zitten dan er onder staan. Ik klim een route voor en kom boven en wil de tophaak die boven op de rots zit inklikken, zegt er zo’n kerel ” U zit in mijn route????” Toen ik hem uitlegde dat er niemand beneden was om deze route klimmen zij hij ” ik wil abseilen en daarna toprope klimmen”. Gedurende de rest van de dag en de opvolgende dag werd het mij duidelijk dat dit regelmatig gebeurt en waarom een helm verplicht is. De meerderheid van de klimmers(???) gooit willekeurig de touwtjes naar beneden. Het deed me aan Berdorf 15 jaar geleden denken toen de tophaken alleen nog boven op de rots zaten met alle gevolgen van dien. (erosie en snijgleuven in de rots van de touwen). Toch heb we ons goed kunnen vermaken en hebben we leuke routes (van onderaf) kunnen klimmen, mede door het goede weer werd het een geslaagd week-end. Perfect voor “Genusskletterei” dat nu goed aansluit nu ik wat minder tijd heb door werk en studie.

Oh ja magnesium is verboden, maar in die Banane zag ik toch sproren van pof, tevens is een stoffer en blik voor de top van de routes geen overbodige luxe om de massa’s dennenaalden weg te halen.

Aanraders: Die dicke Berta, No hand rest, Das Monster, Plisseedach (met ronde top), Form indikator en Muskleriss en mogelijk nog vele andere die we nog niet geprobeerd hebben.

Eindelijk was onze quick vakantie aangebroken, de drukke maanden voor de kerst en de studies en examens voor Sandra daarna zaten er gelukkig op. De mooie beelden en verhalen uit Thailand deden ons nog meer verlangen naar even lekker (levens)genieten.

Normaal train ik nooit volgens een bepaald programma maar deze keer heb ik flink wat op verzuring geklommen in de daken van Tilburg en Eindhoven, en voor kracht wat meer in Puurs. Sandra had nauwelijks wat kunnen doen sinds Augustus. Dus we zouden het wel zien wat het werd.

Highlights:

• Wederom een Close Encounter met een putdeksel en de huurwagen dit keer gelukkig geen lekke carter.
• Barranco de los Naranjos. Sandra flashed zich door Bailando lobre el canal 6b, bij mij lukt Seco de Mente 7a on-sight, het gevecht in Eldesafio de los cucaraches 7b (+) dat ik moet afleggen op een (lange) pas naar een overdekt bakje, na een 10 tal pogingen moet ik middels een slinge de pas maken en kan de route verder uitklimmen. Sjappo Suan, deze was zeker niet gemakkelijk.

   

• Arico: Alguien volo sobre el chozo 8a, niet echt voor mij weggelegd maar toch geprobeerd, na inhangen nog een serieuze poging gedaan maar zoals verwacht kom ik te kort (ook letterlijk). Wederom Sjappo Suan. Nasio pa na 7b is echt fucking hard en verdient inderdaad dat +je.  Luna Llena 7a+ , klimtechnisch 7a+ maar mentaal vele malen zwaarder, gelukkig lukt hij on-sight (scary ook voor zekeraar).

 Alguien volo sobre el chozo 8a

• Guia de Isora: Ver lopen naar stevige routes met een diepe kloof naast je (sterke zenuwen) Commando 7a lukt in een keer in de late avondzon.

 

• Martianez: Smullen; niet alles is mooi maar zeker wel de super pumpy overhangen. Urset 5+ is zeker geen 5+ en ook geen opwarmer, 6b (c) mag deze ook wel hebben Abdominator 7b (foute naam in topo volgens local) lukt in een keer, Euphoria canariensis 7b+ lukt ook in een keer ondanks de 20 cm zure omvang van mijn onderarmen. Na de rustdag volgen nog een oude versleten route El mirador 7b op oude veroeste haken, en pers ik alles uit mijn lijf om de echte Abdominator 7c+ (volgens de local)  in de topo als variante aangegeven uit te kunnen klimmen. Helaas kan ik de laatste pas onvoldoende maken om in te klikken.Wat een beest.

 

• Martianez: De storm die over Tenerife trok met veel regen en snoeiharde wind blies ons bijna van de ledge als er niet een cactus had gestaan en we plat op de grond waren gaan liggen.

 

• La Canadas: Ooit al wel eens geklommen, maar nu lag er een pak sneeuw onder aan de Teide en was het bikkel koud, de skies hadden we niet mee. Dus werd het hiking thru the scenery.

  

 Al met al een zeer kort stormachtig weekje maar heerlijk om er even tussen uit te zijn.

Culinair hebben we ons heerlijk te buiten gegaan aan real canaries food en heerlijke spaanse wijnen.

NK Sportklimmen veteranen SteepPart Rotterdam 19-11-2006.

Read the rest of this entry »