April 5th, 2012 | 
Author: de eerste…
Posted in 
Je moet niet direct aan de kwaliteit en kwantiteit van Fontainebleau denken, maar af en toe kom je wat blokjes tegen die het waard zijn om schoon te poetsen en te beklimmen. Veel van de routes zijn ‘one move wonders’, af en toe zit er iets moois tussen.
Na zaterdag in Pont à Lesse wat lengte geklommen te hebben, ga ik zondag op speurtocht met Kobe naar boulder problemen in de Namur regio. Resultaat 2 blokken gepoetst en 8 problemen geklommen tussen de 4e en 6e graad, 1 project (7?) en nog een blok te poetsen (‘t Boegje 6?)
La première sortie gauche
We zijn weer terug van een weekje in de sneeuw. Het was super warm en de sneeuw voelde soms als boter.
Hier een filmpje gemaakt met de GoPro H2.
Nu we gedaan hebben met de winter, staan de gedachten gericht op het klimseizoen.
Tags: Zaterdag morgen tref ik Kobe bij de Chavee hut net iets na 10 uur. Het voelt een beetje fris aan, maar het beloofd een prachtige dag te worden. Ik ben een beetje te laat dus de boormachine met verse batterijen, de bladblazer, werktouwen en alle andere dingen zijn al ingeladen. Snel nog een koffie en dan gaan we op pad naar Pont à Lesse of te wel Rocher du Castel. In de sector Tunnel gaan we een korte route boren, en bolder aan een touwtje zeg maar. Eerst nog even naar de bakker in Dinant voor wat koeken en eclairs. De eclairs zijn nog al klein uitgevallen bij deze bakker dus we pakken een dubbele portie.
We melden ons netjes aan bij het hotel en lopen direct naar castel 4. Vrij snel besluiten we dat de geplande route best direct een verlenging kan krijgen langs de onderzijde van de graad, langs het relais van Peppi en Kokki, door naar het relais van Dirty Rastamoon. Via de via Ferrata kunnen we makelijk vaste touwen inhangen. We bekijken de passen en haak posities en dan gaan we aan de slag. Enkele uurtjes later zitten alle haken er in en kunnen we genieten van wat rust om de lijm te laten drogen.
Ik doe ondertussen een poging de route Bomber (6b/+) links van DRM nadat Kobe de setjes er in had gehangen. Een redelijke crack die uitklimt door een klein dakje. Best stevig voor de graad van 6b, zeker als de bovenkant van het dak nog vol met aarde ligt. Op de voorlaatste pas kom ik er dan ook uitvliegen. Kobe klim het ding vervolgens wel. Ikzelf bewaar hem wel voor de volgende dag. Ik heb tenslotte mijn zinnen gezet op onze nieuwe route, die ondertussen de naam “les petit éclairs” heeft gekregen. Over de waardering twijfelen we nog, de blokpas in het begin valt een beetje uit de toon met de rest van de route. Snel daarna doen ik en vervolgens Kobe en ook nog Kees Breek de eerste beklimmingen van de kleine eclairtjes.
Kees in Les petits éclairs
Femke klimt hem vervolgens na om de setjes te recupereren en dan is het tijd voor bier en avondeten in de Chamonix. We hoeven gelukkig maar een uur te wachten op onze steaks. Snel naar huis voor wat nachtrust, morgen klimmen met Suan.
Zondag wordt ik brak wakker, veel spierpijn maar gelukkig ook veel zin om terug te gaan naar Pont à Lesse. Om 11 uur ontmoet ik Suan samen met een franstalige lifter aan de afrit 3 van de E411 naar Dinant. De gast moet naar Bretagne, maar vind het ok om richting Dinant te rijden. Ik maak hem nog duidelijk dat het richting Luxemburg is en niet richt Bretagne maar dat maakt hem niet uit. Een uur later rijden we Dinant binnen en we gooien onze bijzonder stille lifter uit de auto. Hij zegt nog; “Ehhh, c’est bien Dinant en France?”. “Non monsieur, vous êtes toujours en Belgique”, Antwoord ik. Met een verbaasd gezicht draait tie zich om en loopt weg. “Zou tie misschien toch niet deze kant op gewild hebben?”. Ahwel…
Op naar de rots, aanmelden bij hotel en direct Suan in Les Petit Eclairs ingestuurd. Ik recupereer de setjes in de diagonaal route om op te warmen en vervolgens moet Bomber er dan toch aan geloven, ondanks dat ik nog een dik blok uittrek. Kobe hangt ondertussen een toprope in een onbehaakt project zodat Suan die kan proberen. Ik pas voor deze 7b/+, 7c passen en bewaar mijn energie voor complete routes. Mijn zinnen zijn gezet op Arriba!, een 7a met een on-Belgisch karakter. Starten in de grot, door het dak, vervolgens omzwaaien naar de andere kant, en over de face uitklimmen via Shrek (6b). Eerst maar uitwerken, setjes er in en dan later een poging wagen. Dat gaat zonder problemen en ik denk dat ik het kan, maar door alle bolder trainingen kan dit wel een beetje te lang zijn voor mij.
Ik start fris en klim makelijk tot het dak, 3e setje (eerste in het dak) klippen en vervolgens aanzetten voor de breedte pas. Ik pak de band zonder problemen, zwaai de beentjes om en kan zelfs beetje relaxen daar om het 4e setje te klippen. Nu de mantel die ongeballanceerd aanvoelt. Ik doe iets niet goed, maar wat? Het voelt zwaar, toch trek ik door en begin nu wel serieus moe te worden. Pfff, pffff ademen en recupereren. Handen wissel truck je via ondergreep. Hoog gaan staan en daar zie ik de verlossen de bak al. Voorlaatste kritieke greep, goed die rechterhand erin en opnieuw oplopen. En halve sprong brengt me bij de bak en ik denk… Arriba!!! Nu herstellen en de rest uitklimmen. Met het koppie erbij gaat alles goed en ik klip even later de ketting. De eerste 7a sinds 2 jaar blessure leed. Nog een 5c om af te sluiten en dan opzoek naar een panaché.
Dank aan iedereen voor weer een gezellig weekend op de rots.
Wat een heerlijke dag vandaag. Wandeling in het bos…
