Jeroentjes blog

Omdat we niet (ècht) klimmen betekent niet dat we stil zitten natuurlijk. Afgelopen weekend stond er een zeil tripje in Bretagne op het programma. Beiden een langweekend genomen, donderdag vrij, vrijdag 1 mei dag v/d arbeid en maandag ook nog erbij. Bij vertrek zijn de weersverwachtingen niet super te noemen. Weinig wind en ook niet al te veel zon. Woensdagavond slapen we bij Delph d’r ouders in Versailes en na de lunch op donderdag vertrekken we naar Port du Crouesty (Commune d’Arzon) in Bretagne. Een uur te vroeg staan we aan de jachthaven aan zee. Perfect om een beetje rond te kijken en een Leffe te drinken op het terras van “Le Green”.

Rond 20.00 komt Benjamin het terras op en kunnen we eindelijk de boot gaan bekijken. Wauw… een 44 voet zeilbeest. (in mijn ogen tenminste) We laden al het eten aan boord en binnen een uur zijn we met z’n 6-en aanwezig voor het avond eten.

De volgende dag begin met een verse pannekoeken ontbijt in de zon en dan gaan we echt het water op. Alles moet met de hand gebeuren. Ik had toch hier en daar wel een electrische lier verwacht.

Na een paar uur leggen we aan in de baai bij “grande plage” voor de lunch aan boord en een verkenning van het prachtige eiland, een combinatie van zand (duinen), rots formaties en een klein volledig wit dorpje. We laten de boot voor anker liggen in de beschutting van de baai liggen en vallen na het avond eten op de deining van de golfjes in slaap.

Als we wakker worden is het weer een stuk minder geworden, de wind is verdwenen en zo ook de zon. Op de motor zetten we onze tocht verder. We gaan op weg naar “Belle Ile”. Door het lage tij kunnen we met ons bootje niet in de haven komen en zijn we gedwongen buiten aan een boei te blijven. Nu maar hopen dat het weer vannacht redelijk blijft anders doen we geen oog dicht. De wind staat namelijk recht van zee op de haven. Belle Ile is een stuk groter dan het vorige eilandje. Hier zijn asfalt wegen en auto’s… brrr. Ook hier kijken we een beetje rond, maar Belle Ile kan een stuk minder bekoren dan wat we gisteren zagen. Tijd voor een terrasje. Nog wat rond kijken, nog een terrasje.

‘s Avonds beginnen de golven toe te nemen, en tijdens het eten merkt Bruno al dat het geen rustige nacht gaat worden. Hij kan net alles binnen houden, maar verder eten zit er niet in. De rest heeft weinig problemen en duikt na de afwas het bed in. De zee is nog steeds behoorlijk aan het bewegen maar dat geeft wel een nieuwe dimensie aan het in slaap vallen.

Zondag kunnen we gelukkig weer zeilen en met twee boten trekken we er op uit voor de laatste dag op het water.
De dag vliegt voorbij tot dat de wind het helemaal af laat weten. Dan varen we de haven binnen en nemen na het wassen van de boot afscheid van onse Franse vriendjes. Pfff weekenden zoals deze gaan te snel voorbij.

Gelukkig voor Delph en mij hebben wij nog de zondag avond en maandag de hele dag voor de terugrit. En we doen het rustig aan. Na twee uur rijden begint de zon te vallen en op dat moment zo’n bruin toeristen info bord langs de Franse snelweg. MONT SAINT MICHèLE Zonsondergang kijken bij Mont Saint Michèle? YES!!! is het antwoord. We racen door het platteland naar de berg in de zee.
Een uur later zitten we weer op de snelweg op weg naar de F1 van Caen. Even pitten in de Formule 1 en dan verder voor een ontbijtje in Honfleur. Een te overdreven touristisch dorpje aan de Franse kust. Maar wel grappig om te zien.

Dan is het nog niet voorbij met de ongeplande dingen we rijden ook nog via Etretat om de imposante rotsen te bekijken. Daarna zit het er wel op en rijden we echt naar huis.

One Response to “Zeilen”