klimmuh!

Als je niemand hebt om naar buiten te gaan, dan maar het laatste herfstlicht genieten van een Avondrondje en iets voor de vetverbranding doen.

Na het WE dan toch tijd om een klein blogje te tikken.

Vrijdag zou een goede klimdag worden, was de voorspelling. Dit komt ook uit. Met Harald naar Freyr voor mijn projectje. Hoewel ik in de hal uit 7b’s blijf vallen, wil ik toch een vette poging trekken in crazy cracker. De vorige keer heb ik die uitgewerkt en 2 pogingen gedaan. Dat ging verrassend goed! 18 passen zonder rust en heel precies klimmen. Harald en ik beginnen op de pape en doen 2e lengtes. Dit is zeker een aanrader, even een makkelijke route op en vanaf de stand echt freyr voelen! Ik klim chez jules op de allerlaatste pas onsight. Echt frustrerend maar geen schande om deze nog eens te moeten klimmen, dit is een errug mooie route. Vreemd dat het einde zo in de overhang is, als er een paar meter hoger een natuurlijke standplaats is. En ik kan ook zien dat inde route ‘de mesmaeker’ geen haken zitten. Waarom topo na topo steeds deze route vermelden als die niet klimbaar is?

Dan Harald zekeren in God s(h)ave en dat ziet er echt wel oké uit. Alle passen gaan gewoon, nu nog fit genoeg worden. Ik ben aan de beurt en waar ik mezelf 15% kans voor geef, gebeurt: ik klim direct crazy uit! Maar al vanaf pas 8 dacht ik eruit te vallen, waanzinnig moeten knokken en het duurt dan ook een kwartier voor ik mijn adem terug vind. pfff, 8a in derde poging. In vorm zijn is soms raar, in juni geen 7a kunnen trekken en in oktober een 8a zonder training. Wie weet hoe dat kan, vertel het me.

Dan de laatste route die ik onderaan de allegne nog niet gedaan heb: aragorn. Een heel andere stijl en een heel ander kaliber. Harald probeert eerst en ik kijk daarna eens hoe klein de greepjes zijn, ergo ze zijn klein! Maar dit is wel mooi klimmen dat je in geen hal vindt. Als je genoeg staat is het alleen op het einde moeilijk. Ik ben benieuwd hoe lang het gaat duren voor ik deze route kan klimmen. En daarna, ted gilette, mephisto, megaflops, 13 boulevard,ni vu niconnu, enz, enz.

Na vorige week met het mooie weer in Freyr geweest te zijn, is het nog steeds mooi weer als ik zondag in mijn eentje maar weer eens de lange rit maak. Met Robby die de zekerdag bij Puurs in zijn lijf heeft en Tim warmen we op aan de pape. Daarna lekker weer onder de bomen onder aan de allegne. Ik warm mee op en doe daarna de technische ‘fifi pied d’acier’. Één van de vele freyreske routes; vingers en voeten. Daarna als Tim kuhmbu probeerd en Robby lekker lange stuitervallen maakt, probeer ik maar weer eens crazy cracker. Voor ik instap geeft een walloon me een tip voor de greep bij het eerste setje. Dit blijkt goed te werken en tot mijn eigen verbazing loop ik lekker door de route tot pas 14 (van de 18) Jammer dat het volume niet genoeg was, maar de maximaalkracht zit schijnbaar toch goed! En hoe het kan? ik klim of doe nauwelijks andere sport op het moment. Het zal wel dit fenomeen van die golfbeweging zijn die iedere sporter kent. ups en downs. Nu dus schijnbaar een up.

Na een dutje probeer ik nog eens maar door die slaap is het lichaam niet wakker te krijgen en ik kan bijna geen pas maken, het lichaam slaapt schijnbaar nog. Nou ja, wel iets om voor terug te komen.  Daarna nog maar een freyrroute, en ik heb alles routes onder aan de allegne gedaan (buiten aragorn en mephisto). Ricky banlieue is ook een vingerroute met een precieze crux. Na uitwerken geen probleem en zo is het weer genoeg geweest. Weer alleen die saaie rit naar huis.

dinsdag weer eens plastic. En jawel, het motiveert! Donderdag dan boulderen op hetzelfde, lekker ontspannen naar oplossingen zoeken. Vrijdag een lange wandeling in het westen van sauerland. 15,3 km en 350 hoogtemeters. die zijn ook te voelen, net als de warme najaarszon. Zaterdag dan Freyr en veel te veel zon, Zondag nog even 36 km fietsen door de voerstreek. 4 dagen sport achter elkaar. Als ik dit schrijf is het te voelen.

Maar dit is een klimblog, dus freyr. Op tijd aanrijden en via onder langs naar de allegne lopen. Daar warm ik maar direct op in sad viscious, een combi van de 6b+ dulfer met een verlenging over de uitklim van nina hagen. Tot de uitklim, geen probleem, maar in de zon is de staart een pompertje, in ieder geval ben ik warm. Op de terugweg hangt Lieve de setjes voor me in Nina Hagen, een route waar ik al 2 keer in was proberen. De on-sight was toen al voorbij de crux, maar ik klom verkeerd verder. De poging een tijdje later was na veel routes en in echt warm weer, ook gene succes. Vandaag zorgen de bomen nog voor schaduw en ik kan direct mijn koppie rustig houden boven de haak in de crux. Ik klim Nina gewoon uit! Da’s best een fijn gevoel, net zoals de laatste keer toen ik robocop kon klimmen. Het zal wel met mijn lichaamsgewicht te maken hebben, Meer druk op de voeten door +80 kilootjes.

Le super couloir du Trouillard. De 7b boven ‘par odin’ is zo’n lijn die mooi in de schaduw blijft en bijna nooit geklommen wordt. Dus ernaartoe, van 6c’s wordt ik niet fitter. Na wat gezoek vind ik de rode haken door de op Dave lijkende rots. avue geen kans, en na uitwerken de sequentie makkelijk afspoelend. De route heeft pas 1 entry in de dB van Belclimb. Maar het is best de moeite waard. Vooral de laatste passen zijn precies uit te voeren.

Dan is het enige echt zware in de schaduw: ‘crazy cracker’. Ik geef altijd af op deze route, Harde instap op een mono, en niet de meest fraaie lijn. Maar als je van de andere kant bekijkt: Lekker harde en dwingende bewegingen die heel precies moeten worden uitgevoerd, daar houd ik wel van. Geen Freyr gepiel maar veel lichaamsspanning en een mooie 2e helft. Uitwerken gaat wel, en later een poging in de instap gaat goed tot ik de zon vol in mijn gezicht krijg en ik de intermediair niet kan zien. Dan maar volume en ik probeer nog wat Freyresks om de hoek. Maar de vingers doen al pijn en de motivatie laat langzaam na. Al met al weer een mooie relaxede dag.

Het is in de buurt (relatief) en er is iemand om mee te klimmen. Ik ben na het werk weer even in Mozet. Jeroen is er met z’n friendin. Ze zitten, als ik kom,  flink te hakken in “salamander”. 1 van de gladde 5e graads routes in Mozet. Ik warm op in “Beest” en doe daarna “Gier”. Spannend ding is dat. Daarna maar in de “variant van beest” die erg mooi is maar waar ik van een greepje glijd. Jeroen is nog bezig met zijn hersteltraining aan de arm. Het gaat wel goed, dus lekker klimmen weer. Na de route “Merel rechtdoor”, hang ik het touw nog eens in “Steenbok”, de ultieme klassieker. Delph doet de schoorsteeninstap goed, maar de overstap van de pijler naar de wand is toch een ander verhaal. Het blijft een leuke route. Dan wilde ik in 1 van mijn laatste harde routes hier: “arete achille”, maar het wordt op het laatste moment toch “trompe le monde”. De lijn ziet er mooi uit en ik ben benieuwd. tot mijn verrassing komt er geen hard blokpas, maar een mooie weerstandpassage met op de plaat met een zijgreep en heel mooie eindpas om dan de makkelijke uitklim te doen. Wow, de hardst onsight in Mozet. Maar afwaarderen dan. 7b past wel voor mijn gevoel. Jammer genoeg zie ik in “lynx” een greep over het hoofd. Supermooie route dit, da’s dus voor de volgende keer om nog eens te genieten. Binnenkort maar de laatste andere routes doen en klaar is Mozet. Maar naar welk gebied ga ik dan?

Wat een rust op zo’n perfecte klimdag in Mozet. we zijn de hele middag alleen. ik ben erg moe en onfit en vooral te zwaar (zwaarst sinds de laatste 5 jaar) En het wil niet zo vandaag met de motivatie en de focus. Dan kan je nog 1 ding doen en dat is genieten! Het aantal routes in Mozet die ik nog niet gedaan heb worden minder en minder. Nog een paar 7’s en een stapeltje 6′en. Vandaag doe ik een paar mooie zessen: Koala, Schorpioen, Papillon. Als toetje doe ik op het einde ook nog Pinguin. wat een apparaat! Één van de beste uit het gebied, en vooral bovenin met die afgebroken blokjes, spannend en toch nog genoeg focus om ‘m uit te klimmen. De poging in el torro sloeg nergens op, en het uitwerken van Fret was oké behalve die ene lullige pas op het einde. Best jammer van zo’n lijn, dat die zo’n pas erin heeft, de rest is best mooi klimwerk. Als er betere wrijving is (= lagere temperatuur) zal ik die nog eens komen afmaken.

Volgende week in Frankrijk maar eens kijken hoe het met de klimconditie gesteld is.

De laatste tijd is er in Corneille het 1 en ander gebeurd. George Feller heeft een stapel haken in de rots geknald en er zijn wat nieuwe lange lijnen bijgekomen. Een instapvariant van ‘ni dieu ni maitre’ (die is voor later), een nieuwe lijn links van ‘blade runner’ en ‘Hero dynamit’ is herbehaakt. ook heeft die laatste route een instapvariant gekregen. Patrick Lanners heeft een tijd geleden ook nog een ultra korte route ingeboord boven aan de wand met een 6 passen boulder aan haken: ‘i’m not spiderman’.

Aangekomen met Patrick stappen we direct maar in de route links van blade runner (die ook nieuwe haken heeft. Voor mij dus extra motivatie om na de vakantie weer fit te worden) ‘un, dos, stress’. een mooie overhang vanaf het terras waar 3 moeilijke passen zitten en dan een lange mooie uitklim tot boven die niet moeilijk meer is. Na uitwerken tik ik die direct in, en Patrick doet hem met een poging meer. Intussen heb ik spiderman ingehangen en dat komt neer op echt boulderen. Natuurlijk trek ik de beste greep los, maar de route wordt gelukkig niet moeilijker hierdoor. 4 passen en een dyno-achtige verre pas naar links is alles. Dan op 3 grote grepen het relais klippen. Maar de vochtige lucht helpt niet echt mee, en ik blijf maar wegglijden (Dit is natuurlijk een goed excuus om te verbergen dat ik vandaag gewoon niet sterk genoeg ben)

Geen 2e route vandaag. Ondertussen is Patrick eens gaan proberen in ‘hero dynamit’. Dat blijk een instapprobleem te zijn. Vanaf de 3e greep is de route goed te doen, hoewel nog erg zwaar. Ik werk ‘m ook uit, helemaal tot boven. Wat een lange route en bovenin nog een echt zware passage! Maar ook ik kan de eerste 2 passen niet maken. Dat beloofd wat! In ieder geval heb ik nog wat om naar dit erg mooie gebied terug te komen. Nu nog fit worden.

Wie kan het rebusje in de titel oplossen? tip: denk Freyr en voetenwerk.

Ik was weer eens onderweg naar Freyr zoals al vaker dit jaar. Er zouden een aantal mensen daar aanwezig zijn om mee te klimmen. Aangekomen aan de pape zijn Suan en Heidi lekker bezig met opwarmen en zie ik ook Rudi en Tom. Daar past het goed, de setjes hangen in Rudi’s project: ‘bourin malin’. Die gebruik ik als opwarmer en ga daarna eens bedenken wat ik op de pape dan zo alles nog kan klimmen. Alle eerste lengtes heb ik al gedaan hier, dus blijft er niets anders over dan hoger op de wand te gaan kijken. Het wordt eerst maar eens de lange variant van ‘Hazewee à Laeken’. Na het eerste deel krijg je een 5e graads middenstuk met een relais waar een nohandsrest het makkelijk maakt. Dat betekent ook dat de waardering voor de verlenging die komen op zich staat, je kan je helemaal uitrusten voor het laatste stuk. De instap vanaf het relais is mooi met grote grepen à la Dave. Dan links onder het dakje door en dan de pijler op waar de ‘hamer’ hangt. Super technisch en goed zoeken naar de juiste greepjes is dit een mooie en luchtige passage. Na goed gepompt alles uitgewerkt te hebben kan ik nadat Tom malin intikt, nog een poging doen. Ik heb het goed uitgewerkt en ik kan genietend naar de ketting. Maar niet zonder gemerkt te hebben dat je de juiste treetjes nodig hebt bovenin!

Rudi vindt de juiste flow en kan eindelijk bourin malin klimmen. Ik had op de terugweg van boven de setjes zomaar eens in robocop gehangen. in 1998 was ik hier al eens met Suan in Freyr en ben toen hier in gekropen. Na een nachtmerrie op voeten heb ik toen in de topo geschreven: ‘robocop nooit!’. Maar na zoveel tijd denk ik dat ik iets beter heb leren staan en dat het tussen de oren ook anders werkt. (dat heet geloof ik ervaring) dus ik doe weer eens de instap van Hazewee en kom op het relais. Nu rechts van het dak naar een erg goede rust waar het spelletje direct begint. Een paar locals geven me de tip voor de eerste bewegingen. Dit voelt dan ook direct aan als de lastigste pas. Ik krijg mijn linker voet maar niet hoog genoeg om met links naar de goede bidoigt te komen. Daarna is het kruisen, diep ademhalen en in de ondergreep oplopen en met erg kleine zijgreepjes naar het laatste setje kruipen. Hier een gekapte randje, linker voet hoog en naar de goede grepen in de overhang. Zover de theorie.

Tom klimt met veel vechten ’samarkande’ als ik intussen een goed gesprek voer met Ian over sjakies, navels en kettingen. Dan kan ik alweer de instap van Hazewee doen en kom langs het dakje op de rust van robocop aan. En poging na poging krijg ik die linker voet niet op een goede tree! Vliegles is het parool. Het is lang geleden dat ik zo gefrustreerd ben geweest. ik ben vandaag mentaal sterk genoeg en wil graag dit project afsluiten. ik heb de laatste tijd genoeg routes uitgewerkt hier, maar nog niet afgemaakt, niet nog eentje erbij alstublieft. En dan ineens: ik pak de goede rand met links ga iets hoger staan om de slechte rand met rechts te pakken en in 1 vloeiende beweging heb ik ruimte om mijn voet heel hoog te zetten! De moeilijkste pas is ineens geen moeilijkste pas meer! Ik kan relaxed naar de bidoigt en kruisen. Nu ademen en vertrouwen hebben. In de ondergreep oplopen gaat bijna mis, ik krijg geen druk op mijn voet rechts! Kom op, hoger kruipen en staan, staan! met niet al te veel om vast te houden moet ik nu nog het touw in dat setje zien te friemelen. Rustig blijven, ademen, tijd genoeg, vertrouw je voeten. en friemelen wordt het, maar ik krijg mezelf uiteindelijk gezekerd. Nu is het niet moeilijk meer. Kruipend naar het laatste setje, de goede zijgreep en klippen, het laatste randje met rechts, voet hoog en doormeppen, dan is de luchtige uitklim een formaliteit. Wow! da’s niet verkeerd! Ik heb robocop geklommen! Wat zeg je daarvan? Het blijft een leuk gevecht in mijn hoofd tussen de gedachten en gevoelens uit ‘98 en dat wat zojuist is gebeurd! Wat een hoofstuk in mijn persoonlijke Freyr dagboek!

Tom is aan het knokken in ‘Freedom’. Na mijn succes kan ie zich nog motiveren om heel zuiver en foutloos de crux te klimmen en ook deze route mee te nemen. Ik geniet nog met pijnlijke vingertopjes van ‘belle isa’ en ‘les murs ont des oreilles’. Wat een geniale lijn is dat. Doe jezelf een plezier als je 6c kan klimmen en ga eens naar deze lengte en geniet!

Voor iedereen was het een uitermate geslaagde dag! dit alles wordt natuurlijk afgesloten met een orval/duvel/maes in le chamonix.

eindelijk een zomerweekend met voorspeld slecht weer, dan is het in Freyr altijd een stuk rustiger. En de condities zijn ook nog eens beter. Freyr is niet echt een zomergebied. Met wat zon braad je jezelf lekker gaar in de zuidwanden, maar optimale condities zijn er toch op andere dagen in het jaar of met als er bewolking is. Vandaag hebben we dus gelukkig zo’n dag. Na een mooi opwarming op de secteur ‘lubna’, met de gelijknamige route als mooie lijn, is het tijd voor Robby’s project. Ik heb in 1995 of zo een keertje ‘welcome to the machine’ geklommen, een van mijn eerste routes buiten en in Freyr. Vandaag moet ik toch weer toegeven dat dat een stoere route blijft! Na een goede pomp ga ik voor de zwaarte combi van de secteur, ‘welcome poivrot’. Na de fysieke pasen van Welcome, harde passen op mono’s in hercule en dan is het nog niet voorbij. Het lukt gelukkig in 1 keer. best hard dat ding. Robby en Leon gaan goed in Welcome en het is mooi om ze allebei in de poing aan te moedigen als ze de route klimmen. Goed man! robby’s eerste 7!

Dan door naar Pucelles, gebruik makend van de wolken. Alleen is inmiddels de wind weg en blijkt er veel vocht in de lucht te zitten. Dit is te merken op de kleine greepjes. Ik heb er nog een paar routes te doen, en eindelijk werk ik ‘peche au kiwi’ eens uit. Leon en Rob hobbyen wat in ‘o clock tick tock’. En leuke technische route. Goeie leerschool. ik kan ‘peche’ inkoppen en hang de setjes in ’siderurgie conquise’. Da’s andere koek! veel lichaamsspanning en hard persen in ondergrepen. Wel een mooie route, alleen dat rondglibberen op die kleine greepjes is niet optimaal. Alweer een projectje erbij, maar gelukkig ging het vandaag alweer een stuk beter dan vorige keren in de rots. Nu nog iemand vinden voor woensdag.

Zaterdag weer eens Freyr en weer eens met Marc en Britta. Kort: het was gezellig. lang: het ging voor geen meter. Onder aan de louis philippe had ik nog niets geklommen. We beginnen onder het bladerdak en het blijkt vanaf de eerste pas al dat het bij mij niet lukt. Een 6a waar ik bijna uitval, een 7a die ik na 3 keer gewoonweg niet kan uitklimmen. Mijn handen luisterde niet naar mij en bleven gewoon opengaan i.p.v. vasthouden. Britta was lekker bezig en werkte vlijtig aan de bewegingen in kalk. Marc had motivatie en bij hem liep het best lekker, ook de passen in ‘13eme boulevard du vol’ zagen er goed uit.

’s Avonds een verjaardagsbiertje (en daarna nog een paar) met Paul en Harrie en lekker eten zoals altijd.