Hoe vul ik gemakkelijk mijn Blog? Gewoon verhaaltjes uit de oude doos.
Ik moest deze als guidebook ff mailen naar Immi, want die zit nu in Australie en gaat ook nog naar Thailand.
Leuk voor op de blog dacht ik zo. Volg nu dus ook de avonturen van Immi op:Â http://illadvised.nl/immi/
Hieronder een oud verslag van Heidi & mij:
Australië Down Under The East PartÂ
Voor de mensen die ooit een keertje naar Australië gaan, wat van het land willen zien en natuurlijk willen klimmen, hier een verhaaltje over het klimmen in Queensland en New South Wales het Noord-Oostelijke deel van Australië. (Natuurlijk ook voor mensen die gewoon even weg willen dromen en zo met hun gedachten kunnen ontsnappen aan het gure Nederlandse weer)Want laten we wel wezen, als je echt voor het klimmen gaat, moet je meer in het Zuid-Westen (Grampians, Arapiles) en Oosten (Blue Mountains, Nowra) zijn.Â
Aangekomen in Brisbane, werden we verwelkomt en opgehaald door mijn oom en tante Jet & Lex.
We zijn meteen langs Kangaroopoint gereden (klimrotsen in de stad en aan het water!) en zijn er de volgende dag gaan klimmen.Het klimmen zelf is er niet zo mooi, maar het is natuurlijk geweldig dat je gewoon middenin de stad kunt klimmen en ’s avonds zijn de rotsen verlicht!De routes zijn nog steeds afgezekerd met "Carrots" (boutjes in de rots), maar je kunt ook erg gemakkelijk een toprope uithangen in alle routes.  De volgende dag zijn we in de dierentuin van Steve "Look at those snappers!" Irwin (The Crocodile Hunter) geweest, Waar ze alleen maar Australische dieren hebben, dus veel slangen en natuurlijk crocs.
Steve is door zijn TV-series al een echte celebrity aan het worden, helaas was hij niet aanwezig in het park, hij schijnt nog wel eens wat krokodillen showtjes weg te geven.
We wilden graag de Oostkust van Australie zien, omdat het binnenland voor het grootste deel uit stof bestaat, besloten we via de kust lijn naar beneden te rijden en te gaan klimmen in de Blue Mountains en een kijkje te nemen in Sydney. Zaterdag zijn we vertrokken van Brisbane naar Port Macquire daar we hebben we op een hele luxe camping gestaan met barbeque en koelkast!
De volgende dag stond ik al weer om 6 uur naast mijn bed dus hebben we de spullen gepakt en zijn we vertrokken richting Sydney. In Sydney hebben we de auto gestald en zijn de stad ingegaan en s'avonds zijn we naar de Blue Mountains vertrokken.
Daar was het echt super koud, 0 graden, daar hadden we niet echt op gerekend, dus ik heb de halve nacht niet geslapen, vanwege de kou.
We hebben die ochtend gezellig met twee Duitse meisjes ontbeten en zijn toen naar de rotsen vertrokken.
Daar moesten we door een ijskoude door wind opwaaiende beek, naar de rots. We hebben die dag maar 1 route kunnen klimmen, dit bleek een 23 (7a) te zijn, niet echt fijn om mee te beginnen voor ons dus. Daarna op zoek naar rotsen met nog wat makkelijkere routes. Deze bleken niet te vinden totdat we na 4 uur zoeken bovenaan de rotsen kwamen en het gebied dat we zochten ook vonden. (Dit hebben we nou altijd als we in een nieuw gebied komen, erg vermoeiend)
We hebben daar nog even rond gelopen maar het word hier al om 6 uur donker dus weer terug naar het caravanpark ( de camping).
Lekker gekookt op de barbecue en toen de slaapzak weer in.  De volgende dag zijn we nog naar de Wave wall, gegaan, een andere al bekende rots. Daar hebben we in de ijskou “Rubber Lover� een mooie 25 (7b) geklommen.
De volgende dag hebben we een leuke wandeling gedaan van ongeveer anderhalf uur, leuk joh. (we waren weer eens op zoek naar een ander massief, geen rots gevonden dus.. ) Gelukkig kwamen daar een aantal bejaarden aan volledig uitgerust met een GPS en een kaart om ons te vertellen dat we helemaal verkeerd zaten.
Terug gelopen en toen naar bekend terrein, weer een half uur lopen, en dan kom je er achter dat het zo hard waait dat je de rots niet op kunt.
Gelukkig hebben we toch een plekje gevonden, in de zon en in de wind , maar wel wat beter. Daar nog een mooie route “Junket Pumperâ€? 24 (7a+) op Centennial Glen geklommen.Â
Ik weet zeker dat ik nu de meeste lezers een nieuwe klimterm ga leren.Wat is een Batman-start? Nou? Je geeft het op he. De Batman-start is een start in een route waarbij je de 1e haak met een stok inclipt, je trekt je vervolgens op aan het touw tot die 1e haak en begint vanaf daar vrij te klimmen. Dit soort starts kom je serieus waar tegen in routes waarbij het 1e stuk van de route zo bemost is dat je er met geen mogelijkheid tegenop kunt klimmen en natuurlijk om de plantjes te behouden. In de topo vind je dan een vleermuisje bij de route afgebeeld. Blue Mountains is echt geweldig mede door zijn imposante omgeving en prachtige natuur en er zijn natuurlijk veel routes.Echter als je wilt sportklimmen in behaakte routes, moet je er wel op rekenen dat het klimmen begint vanaf ongeveer 6c, makkelijkere behaakte routes zijn er zeer schaars.Ben je echter avontuurlijk aangelegd en houd je van hoge routes, dan is er ook in de makkelijkere graad iets voor je bij.
Verder zijn we een beetje wezen site-seen. We zijn naar de three sisters geweest, we hebben de Katoomba Falls gezien en een bush-walk gedaan, en toen vertrokken naar Nowra. De temperaturen in de Blue mountains zijn niet echt om te klimmen, maar we gaan nog wel terug deze week. Eerst weer een beetje opwarmen in Nowra.
Aangekomen in Nowra, hebben we onze tent op een camping gezet aan het water naast een dierentuin.Erg grappig hoor, want er lopen aardig wat beesten los hier dus je bent hier nooit alleen.Fantastische locatie, en de rotsen zijn hier zelfs op loopafstand en wil je naar een ander massief, dan kun je een kajak lenen.Â
De eerste twee dagen hebben we geklommen in Nowra (Grotto Cliffline)en de buurt verkend.
Het is hier net Berdorf in het kwadraat, echt te gek. De derde dag hebben we een rust dag gehouden, we zijn die dag naar Point Perpendicular gereden. Dit is een vuurtoren op een hoge zeeclif en de zeeclif schijnt goed beklimbaar te zijn als je van een beetje van avontuurlijk hobby-en houdt. Daar aangekomen bleek het gebied gesloten te zijn dus zijn we een andere plek gaan zoeken.
We zijn in Huskinson beland en daar hebben we een duik geregeld voor afgelopen zondag.
De duik was echt super. De plek was verder weinig bijzonder maar wel de zeehonden die er rondzwommen. Heel nieuwsgierige beesten en helemaal niet bang. Het leek heel even of we in de dierentuin aan het rondzwemmen waren.  Op zaterdag hebben we nog een dagje geklommen in Nowra bij Thompsons-point. Hier is echt voor ieder wat wils, makkelijke routes, recht, liggend, overhangend, waanzinnige daken, echt te gek. Sommige daken hangen zo ver over en zijn zo lang, dat je ze gewoon terug moet klimmen om je setjes er weer uit te halen, waanzinnig! In Nowra gebiedje genaamd “Cheesedale Bomaderry creekâ€? zitten soms zulke grote grepen dat je zelfs een 20 (6b) door een horizontaal dak van 6 meter kunt klimmen. Even geen technisch gepeuter, maar lekker ongecompliceerd grepen rukken, heerlijk. De zandsteen routes in Nowra zijn meestal niet erg lang, maar zeker de moeite waard.Â
Na ons bezoekje aan Nowra zijn we terug omhoog gereden naar Boonah (70 km onder Brisbane), waar een klein gebiedje is, genaamd Frog Butress. In de lokale campeer winkel om wat info gevraagd over de rotsen. We waren al door Pieter gewaarschuwd dat je hier geen haak aan zult treffen, maar ik besloot toch de mevrouw van de winkel te vragen of de routes nu wel behaakt waren. Ik vroeg dus in mijn beste engels, “Are the climbs protected?� Waarop zij zeer enthousiast antwoordde, “O, jeah very well protected indeed!� Zouden ze de rotsen dan nu toch behaakt hebben?  Toen we bijna buiten stonden, besloot ik toch nog even naar binnen te gaan en even te vragen, wat ze nu precies onder “well protected� verstond. “Yeah fabilous rock, cracks all over, so you can put your gear everywhere!� Hmmm, dit is dus geweldig voor mensen met kilo’s nuts en friends in hun rugzak, want je kunt die spullen dus echt overal kwijt in deze rots. Maar als je alleen een paar setjes bij je hebt, zoals wij natuurlijk weer, heb je hier niets te zoeken. Om toch maar wat te doen, hebben we ons touw maar om een boompje geknoopt en zijn we wat gaan topropen. De rots is hier maximaal 50 meter hoog en je zult hier dus geen haak aantreffen, echter als je het leuk vindt om met nuts en friends te klimmen en je houdt van een beetje masogistisch spleetklimmen dan is Boonah the place to be!  Daarna zijn we doorgereden naar Coolangatta aan de kust, waar we een weekje met mijn oom en tante aan het strand hebben gezeten, zodat de spieren, pezen en gewrichten weer helemaal konden herstellen.Na die week zijn we op het vliegtuig naar Cairns gestapt en in Cairns aangekomen zijn we eerst naar een backpackershostel gegaan omdat het al vrij laat was. Daarna hebben we een duiktripje van 2 dagen in het hostel geboekt bij de lieftallige balie medewerkster Nadine die ik graag als een van mijn medewerkers had willen hebben. Maar helaas kan ze geen Nederlands, dat mens probeerde ons werkelijk van alles te verkopen, wat een pittbull!
Daarna hebben we een auto gehuurd en naar Barron Gorge Powerstation gereden waar we wat hebben rondgekeken, maar helaas is hier geen klimrots te vinden. Daarna zijn we naar Tjaipukai Aborigional Culture Park gereden en daar een middagje doorgebracht zonder ook maar een Aborigional te zien, maar verder wel de moeite waard. 's Avonds naar een camping in Mareeba gereden en gezellig met onze Duitse vriend Axel gegeten, tussen de rond huppelende Wallabys. De “camping�is gewoon de achtertuin van een dementerende oude man die werkelijk een fantastisch stukje grond heeft, genaamd Granite Gorge. Als je wilt camperen of een wandeling wilt maken, stop je gewoon wat geld in de donatiepot.
De volgende dag zijn we met onze Duitse vriend Axel, waar de vorige avond gezellig mee hadden gegeten, de Granite Gorge ingelopen. Dit is een pad wat helemaal over rotsblokken loopt, echt heel gaaf. Aan het eind van het pad zijn we het water ingedoken en heeft Axel nog wat video-opnames gemaakt. Daarna nog een beetje geboulderd op de blokken, wat nog best wel aardig was. De rest van de dag hebben we een rondrit gemaakt via Atherthon en Lake Tinnaroo weer terug naar Cairns en op een camping overnacht.
En toen als highlight van de vakantie, het Great barrier reef. Nou dat was echt geweldig maar niet heus. Het feest begon al toen we net een half uurtje op weg waren met de boot. Er was wel gewaarschuwd voor een beetje ruw water, maar dit hadden we toch niet echt verwacht. Het was werkelijk waar een kots festijn. Van de 22 opvarenden waren er 15 die hun maaginhoud niet binnen konden houden, behalve wij natuurlijk, je bent een nederlander of je bent het niet. Nu na twee uur oren, ogen en neus dicht kwamen we dan bij het rif. Daar werden we op een grote boot overgeladen en kon de duikpret beginnen. Het eerste kontact met het water was schokkend ,ongeveer 5 meter zicht. Na een half uurtje was het alweer tijd voor de tweede duik , op dezelfde plek. Die hebben we maar overgeslagen. En s'avonds de nachtduik, weer op dezelfde plek. Nu begonnen we toch echt argwaan te krijgen. Zouden we nog wel naar een andere stek gaan?? Gelukkig hebben we de laatste duik , van de 6!! op een andere plek kunnen doen. Hebben we meteen maar een camera mee genomen en wat leuke plaatjes gemaakt. (hopelijk) De terugreis verliep gelukkig rustig, geen kotszakjes meer nodig.
s'Avonds in het Calipso Backpackershostel een autootje geregeld en weer naar de camping.
De volgende ochtend zijn we naar het noorden gereden. Daar een cruise gemaakt over de Daintree river , 3 crocodillen gezien en een paar kleine boomslangetjes, best aardig maar niet echt breathtaking. De ferry genomen naar Cape Tribulation en daar een beetje gewandeld en gezwommen. Terug gereden naar Mossman en daar gekampeerd.
De volgende dag zijn we weer naar het Zuiden gereden. In Townsville (300 km onder Cairns) hebben we geklommen en geboulderd. De rotsen waren op het eerste gezicht niet echt geweldig.
Mt Stuart had zo goed als geen haken , dus dat was Magyveren met band slinges om rotsblokken, hier en daar een nutje plaatsen (we hadden er nog 5 in onze rugzak)en natuurlijk die fantastische boltplates die je om die ranzige "carrots" (bouten in de wand) moet hangen.Castle Hill was al wat beter, een paar behaakte routes, die we dus ook bijna allemaal gedaan hebben, behalve de echt gevaarlijke. Op deze rots zit wel de mooiste en engste route die we daar hebben geklommen. Een 21 (6b+) van 32 meter met 16 haken , dus kan niet eng zijn toch? De route heeft overal flinter dunne flakes waarvan je niet weet of ze af zullen gaan breken, waardoor de route elke beklimming weer een beetje lastiger wordt. Ik heb er drie grepen uit getrokken en je voeten durf je al helemaal niet te vetrouwen, omdat de treden continu afbrokkelen onder je voeten, brrr.
Verder hebben we geboulderd op Harvey's Marbels een pas geopend boulder gebied vlak bij Townsville. De topo is van Juli 2002 en de oudste boulders zijn uit 1999, vlijmscherp graniet gegarandeerd. Hier hebben we ons wel een paar dagen vermaakt. Je kan op een gegeven moment gewoon niet meer klimmen omdat je geen vel meer op je vingers hebt zitten.Dit is echt de moeite waard als je van boulderen houdt, helaas zijn de landingen soms erg link en sommige boulders erg hoog. Gelukkig vonden we de laatste 2 dagen een crashpad onder een boulder van iemand die kennelijk geen zin had om met zijn crashpad te slepen. Deze hebben we dus nog 2 dagen kunnen gebruiken, zodat we nog een paar mooie boulders konden doen. Daarna zijn we naar Kenilworth gereden(150 km boven Brisbane)om te klimmen op een klein rotsje genaamd "Serpent", hier zitten maar een paar routes op maar zeer de moeite waard. De routes zijn goed behaakt en de meeste hangen flink over. Er is een route met een grotje waar je jezelf al verklemmend doorheen moest wurmen omdat er helemaal geen grepen zijn en bij arme Heidi schoot een spier in haar rug vast. (morgen maar een rustdag)
We zijn daarna via de kust weer naar Brisbane vertrokken en hebben op de valreep nog een super klimgebiedje ontdekt Mt Coolum. Met enorme overhangen en grote grepen, maar super gladde rots. We zijn hier nog een route ingestapt die er uit zag als een 6c, maar dit bleek toch minstens 7c te zijn en deze route zag er het makkelijkst uit van de drie die we op het oog hadden, oef. Erg leuk wandje dus als je 8a of meer klimt. Dit gebied heeft nog een enorm klimpotentieel, want alleen de grot is behaakt en er zijn nog enorme vertikale wanden die nog onbeklommen zijn.
Daarna nog een dagje wezen site-seen in Brisbane en hebben nog even een duik genomen in het zwembad, midden in de stad! Dit is een zwembad met een zandstrand en gewoon gratis toegankelijk, er zijn zelfs life guards aanwezig.
Morgen vliegen we naar Thailand, joepie!Â
De volgende dag op het vliegveld bleek dat het vliegtuig al vertrokken was, op zo’n moment zak je dus echt door de grond. We hadden de tijd niet goed van de ticket afgelezen, maar gelukkig konden we de volgende dag al weer met de volgende vlucht mee, zonder extra kosten, hulde aan Eva airways!Â
Aangekomen in Krabi airport wordt de al direct geript door de lokale taxi maffia. Er rijdt namelijk geen bus of tuk tuk, alleen maar taxi’s die je voor 500 Baht (12 euro) naar Ao-nang of Krabi rijden. Nou hoor ik je denken:â€?Dat valt toch wel meeâ€?. Maar als je je bedenkt dat je een bus voor 20 Baht (0,50 euro) neemt, heb je misschien een idee hoe de prijzen horen te zijn in Thailand. Maar ja, je bent een rijke blanke toerist of niet, dus je neemt die klere taxi maar (weinig keus).Â
Nog een tip voor de low budget klimmers (wie is dat niet) Zorg dat je naar Ao-Nang gaat, want vanaf Ao-nang kun je heel gemakkelijk met de longtailboot naar Ton-Sai Beach.In de topo staat namelijk dat je naar Railay moet gaan, kun je ook doen allen zijn de appartementen er minstends 5 keer zo duur, nou ja duur een goedkope kamer kost er 500 Baht (12 euro) per nacht, terwijl je op Ton Sai een kamer voor 100 Baht (2,50 euro)Â kunt krijgen. Let er wel op dat de prijzen bijna verdubbelen in het hoogseizoen.Â
Je eet er 3 maaltijden per dag voor zo’n 200 baht buiten de deur, dus je kookspullen kun je net als je tent gewoon thuis laten. Dit geld ook voor je rugzak en kleren, want kleren heb je er niet nodig en die paar kleren die je nodig hebt koop je daar b.v. 3 euro voor een T-shirt of een broek, ik heb zelfs een Levi’s gekocht voor 4 euro.Niet dat je daar iets aanhebt, want het is veel te warm wil je een rugzakje een Lowe misschien 70 liter goed? Dat is dan 25 euro. Â
Dus als je spullen nodig hebt, wacht even met kopen totdat je in Bangkok bent geland.Maar goed we komen natuurlijk om te klimmen en niet om te shoppen.De klimspullen neem je gewoon van thuis mee, want die worden daar verkocht tegen de prijzen die we in Nederland gewend zijn.Nuts en friends kun je thuis laten, want alles is er behaakt. Dat reist dus lekker licht nietwaar?Â
Het klimmen is er natuurlijk geweldig je vaart met een bootje naar het witte strand van Ton Sai Beach, waar je vanaf het strand zo de rots op kunt stappen.Het is hier echt een Punica oase of Bounty eiland, hoe het maar wilt noemen de routes zijn makkelijk te bereiken en als je denkt dat je de mooiste route van het gebeid hebt geklommen, blijkt de volgende nog mooier te zijn.De klimstijl is hier wel overwegend overhangend klimmen op grote gladde bakken, druipstenen en soms een paar colonettes om jezelf lekker op leeg te knijpen, daar moet je dus wel van houden.Â
Er zijn hier veel klimmers die hier in hun eentje naar toe gaan dus als je alleen reis t zul je altijd wel iemand treffen om mee te klimmen.Wij hebben trouwens tijdens ons verblijf zo’n beetje met de hele globe geklommen, Amerikanen, Canadezen, Belgen en een hele leuke Oosterijker genaamd Jozef 41 lentes jong en nog stug 8a klimmen.Erg grappig dat Arnold Schwarzenegger accent als Jozef Engels begon te praten.Â
Ik heb bijvoorbeeld met Ken (een Amerikaan) een ontzettend mooie route geklommen “Humanality� (naast de Freedom bar 6 touwlengtes). Dit was eigenlijk niet mijn idee, maar Ken is gek op “multipitchen�, maar omdat alle lengtes tussen de 6a+ en 6b+ zitten, had hij iemand nodig die dat een beetje stabiel kon klimmen aangezien dit heel dicht bij zijn maximum zit en hij maakte zich nogal druk over de 3e lengte omdat dit een 6b+ is.De 4e lengte heeft een hele luchtige stap naar een enorme druipsteen, waar je een stuk op moet klimmen, zodat je vervolgens weer op de wand kunt stappen.Na de 3e lengte besloot Ken voorop te gaan omdat die 4e lengte zo mooi schijnt te zijn. Ken deed het prima en schreeuwde het hele strand bij elkaar van vreugde toen hij op de druipsteen stond. Ik heb iemand nog nooit zo happy gezien en ik werd er zelf ook een beetje door aangestoken. De 4e lengte was inderdaad adembenemend, alleen stond Ken zo stijf van de adrenaline dat ik de laatste 2 lengtes maar weer voorop ben gegaan. Weer beneden aangekomen konden we genieten van een welverdiende lunch.
Verder zijn we naar de Tigertempel geweest. 1272 traptreden naar boven. Leuk voor een rustdag!! Maar absoluut de moeite waard. We worden ook meegegoten op de budda, dat betekend, als je een donatie doet mag je je naam op een bladgouden plaatje schrijven en die wordt als het gebouw klaar is omgesmolten en op de budda gegoten.
 We zijn ‘s avonds naar een Thaibox wedstrijd op Ton Sai Beach geweest, daar moet je je niet teveel van voorstellen, een zelfgeknoopte ring van klimtouwen, een voorprogramma met Taiboxende kinderen, die er behoorlijk op los schopte en mepte en als klapstuk, Thaiboxende opa’s hilarisch, maar ze sloegen elkaar behoorlijk de hersens in. Later op de avond nog wat demonstraties van echte kampioenen erg leuk en indrukwekkend.‘s Nachts kregen we gezelschap van een leuke bruine rat, die s'nachts de kamer is insloop om de notenkoekjes op te eten, het zit allemaal bij de prijs inbegrepen.Â
Heidi is helaas in de laatste week een beetje gewond geraakt door uit te glijden over de rotsen en daarom heeft het arme kind drie dagen op het stand moeten liggen, ze had haar vingers kapot wat op zich niet zo ernstig is, maar voor het klimmen natuurlijk wel.
Gelukkig voor Heidi ben ik eindelijk ook eens een keer door iets gestoken,
namelijk een zee-egel. Heidi is namelijk in Australië continu gestoken en gebeten door allerlei ongedierte, van daar dat zij zeer verheugd reageerde toen ik met een pijn vertrokken gezicht hinkelend uit het water kwam. Gelukkig zijn de Thaise mensen erg behulpzaam en werd
ik meteen behandeld met coca cola en fijn geperst blad. Iets minder fijn waren de stukjes zee-egel die met een naald uit mijn tenen verwijderd moesten
worden. De dag erna was ik zo suf als een konijn, van het beetje gif wat toch nog in mijn bloedbaan terecht was gekomen. Maar goed Heidi is weer tevreden.Â
Nadat we allebei weer uit de lappenmand waren, konden we ons nog 4 dagen helemaal stuktrekken op de fantastische routes.
Er zitten hier echt geweldige routes, helaas begint het al aardig glad te
worden en in het hoog seizoen is het ontzettend druk.
Ik hoop dat dit klimparadijs nog lang paradijs mag blijven.Â
Helaas is het nu echt gedaan met onze vakantie, dus we moeten weg van ons Bounty-eiland en het vliegtuig pakken naar Bangkok, waar ik gelukkig nog snel een voedselvergiftiging oploop. Want laten we wel wezen een bezoekje aan Thailand is pas helemaal kompleet als je even helemaal groen van ellende lekker met je kop boven de plee kan hangen om de goedkope maaltijd eruit te gooien.
Veel plezier, Heidi & Suan
Suan Fuchs & Dave Graham kruisen de flesjes
Geyik Bayiri
Ian weer een beetje opgeknapt
Black Moon 7b+
Het dreamteam (girlpowerrrr)
Topfitte Judith in aktie
